Το δημοψήφισμα, τα πρακτικά και ο Αλέξης Τσίπρας (που δεν άλλαξε)
Συμπληρώνονται σε λίγες ημέρες δέκα χρόνια από ένα γεγονός που δίχασε τους Έλληνες και από μια περίοδο που χαρακτηρίζεται αν μη τι άλλο ταραγμένη
Βεβαίως, επειδή όλα εκ του αποτελέσματος κρίνονται, η εμπειρία του δημοψηφίσματος και των χειρισμών της κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου, περί του οποίου και το επίμαχο άρθρο, αποδεικνύεται μια μεγάλη ήττα, μια πλάνη (για να μην πω απάτη και θεωρηθεί βαρύ) και μια στιγμή της πολιτικής ιστορίας της χώρας, που εκτός από κάποιους λιγοστούς, οι περισσότεροι θα τη θυμόμαστε με μελανά χρώματα και ως μια από τις στιγμές εκείνες που δεν θέλουμε να ζήσουμε ξανά.
Γιατί δεν ήταν μόνο το αντιθεσμικό δημοψήφισμα που οργανώθηκε σε πέντε ημέρες με ασαφές ερώτημα. Ήταν και το κλείσιμο των τραπεζών με τα capital controls. Ήταν και ο διχασμός της κοινωνίας και τα όσα ακολούθησαν με την κωλοτούμπα και τα σκληρά μέτρα που ξόρκιζε ο πρώην πρωθυπουργός, όμως ήρθαν τελικά, όχι με νταούλια, αλλά με πόνο και δάκρυα.
Ο κ. Τσίπρας, που δεν άλλαξε παρά το rebranding, ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη, που λέει και ο λαός, αφού θέλει να γυρίσει στο προσκήνιο (και δικαίωμά του) και σε μια κίνηση εντυπωσιασμού, ζήτησε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών του Ιουλίου του 2015.
Αν και γνώριζε ότι αυτό δεν γίνεται, αν και ήξερε ότι η απάντηση θα ήταν αρνητική. Αν και όπως υπενθύμισαν συμμετέχοντες πολιτικοί αρχηγοί όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης, τότε επικεφαλής του Ποταμιού και δημοσιογράφοι, πρακτικά δεν υπήρχαν, αφού από ένα σημείο και έπειτα οι πρακτικογράφοι αποχώρησαν, κατόπιν συμφωνίας.
Θα μπορούσε πάντως ο κ. Τσίπρας, αν όπως λέει, η αλήθεια δεν έχει γίνει γνωστή και η προπαγάνδα τον αδικεί, να έδινε ο ίδιος δημόσια την δική του εκδοχή από εκείνες τις δραματικές ώρες αντί να προβαίνει τώρα σε ανέξοδες επικοινωνιακές καταγγελίες (το βιβλίο που γράφει θα πουλήσει αντίτυπα και χωρίς αυτές).
Όπως και να έχει, οι πολίτες τον έκριναν, γνωρίζουν και δεν ξεχνούν ότι η διαπραγμάτευση που έκανε ήταν καταστροφική και ότι δε δίστασε να παίξει μια κοινωνία και μια χώρα στα ζάρια.
Εν κατακλείδι, η παταγώδης αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα δε σημαίνει ότι η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα κατάφεραν ή τα καταφέρνουν καλύτερα. Μια από τα ίδια και χειρότερα είναι, η άλλη όψη ενός ίδιου νομίσματος. Έστω και χωρίς να έχουν κάνει δημοψήφισμα, όπως ο προκάτοχός τους!
